Патувањето до Марс и назад денес се планира како долга и логистички сложена мисија, но нова научна анализа предлага дека дел од времето може значително да се скрати. Според студија објавена во списанието Acta Astronautica, користење рани орбитални податоци за астероиди може да помогне да се откријат побрзи меѓупланетарни траектории.
Истражувањето на Марсело де Оливеира Соуза од Државниот универзитет на Северен Рио де Жанеиро се фокусира на астероидот 2001 CA21. Иако неговата орбита подоцна е прецизирана, авторот покажува дека и почетните пресметки за мали небесни тела можат да послужат како „филтер“ за наоѓање поволни геометрии за брз трансфер меѓу Земјата и Марс.
Клучен дел од анализата е усогласувањето на рамнината на летот со наклонот на орбитата, во овој случај во тесен аголен опсег. Таквиот пристап може да овозможи подиректна рута и поекономична динамика на летот, наместо да се следат само класични сценарија за планирање.
Тимот ги разгледал опозициите на Марс во 2027, 2029 и 2031 година. Според резултатите, токму 2031 нуди најповолна геометрија Земја-Марс во однос на разгледуваната орбитална рамнина. Во трудот се наведуваат две потенцијални повратни мисии во период пократок од една година, вклучително и екстремен случај со околу 33 дена до Марс и 90 дена за враќање.
Во најбрзото сценарио, вкупното времетраење на рунда Земја-Марс-Земја би можело да падне до околу 153 дена, што е стотици дена помалку од многу конвенционални профили на лет. Сепак, авторот не тврди дека идните мисии мора да го следат конкретниот астероид, туку дека методот е корисен за рана идентификација на можни „скратени“ рути.
Практичната вредност на овој пристап е во тоа што на инженерите им дава дополнителна алатка за претселекција уште во почетната фаза на планирање. За роботски мисии тоа може да значи побрзо враќање на податоци, а за идни екипажи потенцијално пократка изложеност на ризиците од длабоката вселена.
