Нови лабораториски резултати сугерираат дека едноставни клетки можат да издржат услови слични на оние на Марс. Во експерименти со квасецот Saccharomyces cerevisiae, научниците тестирале две клучни закани за потенцијалниот живот на Црвената планета: ударни бранови како при метеоритски судири и перхлоратни соли во почвата.
Истражувачите користеле специјализирана поставка за создавање силни ударни бранови, а клетките биле изложени и на натриум-перхлорат во концентрации споредливи со измерените вредности на Марс. И покрај тешките услови, квасецот останал жив, иако со забавен раст.
Клучниот механизам за преживување биле рибонуклеопротеински (RNP) кондензати — привремени заштитни структури составени од РНК и протеини. При стрес од ударни бранови се формирале и „stress granules“ и P-bodies, додека перхлоратите претежно поттикнале формирање P-bodies. Ова укажува дека различни екстремни фактори активираат различни, но поврзани клеточни одбрани.
Кога научниците генетски оневозможиле создавање на овие кондензати, преживувањето на клетките значително опаднало. Анализата на транскриптомот дополнително покажала дека марсовските услови длабоко ја нарушуваат клеточната работа, но RNP кондензатите помагаат да се стабилизираат критични процеси.
Заклучокот е внимателно оптимистичен: Марс останува исклучително непријателска средина, но одредени форми на едноставен живот можеби имаат биолошки стратегии за опстанок. Овие наоди не докажуваат дека живот на Марс постои, но нудат појасна рамка како да се бара и проценува неговата можно присуство.
