Едноклеточниот организам Stentor coeruleus, иако нема нервен систем, може да учи преку навикнување, покажува ново истражување од Универзитетот во Калифорнија, Сан Франциско. Во експерименти со повторливи механички дразби, клетката со текот на времето сè поретко реагирала со собирање, што е типичен пример на хабитуација.
Резултатите, објавени во Current Biology, сугерираат дека овој процес не зависи од создавање нови протеини, како што често се претпоставува кај меморијата. Наместо тоа, Stentor изгледа ја „запишува“ информацијата преку хемиски промени на веќе постојните протеини.
Истражувачите следеле генска експресија, нивоа на протеини и ефекти од специфични фармаколошки третмани. Податоците укажуваат дека механичката дразба предизвикува влез на калциум во клетката, по што ензимот CaMKII додава хемиски ознаки на одредени протеини. Со секоја наредна дразба, чувствителноста опаѓала, што укажува на молекуларна адаптација.
Особено важно е што оваа стекната реакција се пренесувала и на ќеркините клетки по клеточна делба. Тоа отвора прашања за тоа колку длабоко во еволуцијата се вградени механизмите за учење и меморија.
Според авторите, слични молекуларни принципи — калциумска сигнализација и промени на протеини — се познати и кај невроните кај животните. Ова сугерира дека основите на учењето можеби се појавиле многу пред еволуцијата на мозокот.
