Истражувачи од UT Southwestern Medical Center идентификуваа протеин во црниот дроб што може силно да влијае врз количината на честички кои носат холестерол во крвта. Протеинот, наречен HELZ2, се покажа како важен регулатор на генот APOB, кој е неопходен за создавање apoB, клучна градбена компонента на липопротеините.
Липопротеините пренесуваат холестерол и масти низ организмот, но дел од нив, особено оние поврзани со LDL холестеролот, имаат централна улога во таложењето наслаги во артериите. Токму затоа APOB е важна точка во истражувањата за атеросклероза, срцев удар и мозочен удар.
Студијата, објавена во списанието Circulation, покажува дека HELZ2 делува порано во процесот отколку што досега најчесто се таргетирало. Наместо да влијае врз apoB откако протеинот веќе ќе се создаде, HELZ2 ја намалува стабилноста на messenger RNA пораката што ги носи упатствата за негово производство.
Кога активноста на HELZ2 е зголемена, APOB mRNA во клетките на црниот дроб се разградува побрзо. Како резултат, се создава помалку apoB, а во крвта влегуваат помалку липопротеински честички што носат холестерол и триглицериди.
Во експериментите со глувци, мутација што ја засилува функцијата на HELZ2 довела до пониски нивоа на LDL холестерол и триглицериди во крвта. Кај животните се забележала и помала атеросклеротична плака, што укажува на потенцијална заштита од затнување на артериите.
Но откритието не е едноставно решение. Истите глувци имале поголемо натрупување масти во црниот дроб. Тоа покажува дека HELZ2 учествува во чувствителна рамнотежа: намалувањето на масните честички во крвта може да биде поврзано со поголемо складирање масти во самиот црн дроб.
Овој баланс е особено важен за идни терапии. Статините и натаму се главни лекови за намалување на холестеролот, но HELZ2 укажува на поинаков пристап: контрола на производството на apoB уште на ниво на RNA порака. Ако научниците најдат начин прецизно да ја приспособат оваа активност, можни се нови стратегии и за штетниот холестерол и за масниот црн дроб.
Сепак, резултатите засега доаѓаат од лабораториски и животински модели. Потребни се дополнителни истражувања за да се утврди дали истиот механизам може безбедно и ефикасно да се искористи кај луѓе.
