Фруктозата, шеќер присутен во сахарозата и во високофруктозниот пченкарен сируп, можеби не е само уште еден извор на калории. Нов научен преглед објавен во Nature Metabolism укажува дека таа може да дејствува како метаболички сигнал што го насочува телото кон создавање и складирање масти.
Истражувачите од Универзитетот Колорадо Аншуц разгледале докази за тоа како фруктозата се обработува во организмот. За разлика од глукозата, таа влегува во метаболички патишта што можат да заобиколат дел од вообичаените контролни механизми за енергија. Таквата обработка може да ја намали клеточната енергија, да го поттикне создавањето масти и да создаде соединенија поврзани со нарушена метаболичка функција.
Според авторите, овие процеси би можеле да помогнат во објаснувањето на врската меѓу високиот внес на слободни шеќери, дебелината, инсулинската резистенција и кардиоваскуларните проблеми. Прегледот не ја претставува фруктозата како единствена причина за метаболичките болести, но ја издвојува како фактор со посебно биолошко дејство.
Еден важен дел од анализата е дека изложеноста на фруктоза не доаѓа само од храна и пијалаци. Организмот може да создава фруктоза и внатрешно, од глукоза, што ја прави нејзината улога во болестите посложена отколку што претходно се сметало.
Наодите доаѓаат во време кога дебелината и дијабетесот се зголемуваат во многу делови од светот. Иако потрошувачката на засладени пијалаци е намалена во некои земји, внесот на слободни шеќери сè уште е над препорачаното ниво во многу популации.
Авторите сугерираат дека способноста на фруктозата да поттикнува складирање енергија можеби некогаш била корисна за преживување во услови на глад. Во современа средина со постојано достапна калорична храна, истиот механизам може да стане ризик за хронични болести.
