Слоеви седименти од Западен Антарктик содржат најјужни досега познати докази за повторливи шумски пожари. Остатоците потекнуваат од пред околу 90 милиони години, кога регионот бил покриен со топла, мочурлива прашума.
Меѓународен истражувачки тим, предводен од научници од Институтот „Алфред Вегенер“, ги анализирал седиментите од јадро извлечено во Амундсеновото Море. Во тоа време шумата се наоѓала на околу 900 километри од Јужниот Пол, со просечна годишна температура од околу 12 степени Целзиусови.
Во деловите од јадрото биле пронајдени сè поголеми количества микроскопски честички јаглен. Анализите покажале дека најчесто гореле меките стебла на четинари, и тоа на релативно ниски температури. Тоа упатува на површински пожари што не ја зафаќале целата крошна на шумата.
Дополнителни траги биле пронајдени во фосилизираната смола, односно килибарот. Научниците сметаат дека смолата можела да создаде заштитен слој врз оштетените делови од стеблата. Големиот број спори од мовот сфагнум, пак, укажува на појавата на рани издигнати тресетишта.
Според реконструкцијата, прашумата постепено се претворила во тресетиште поради таложење седименти и честите пожари. Пожарите ја одржувале вегетацијата поретка, а подоцна предизвикувале и повторливи тлеечки пожари во насобраниот тресет.
Бидејќи најблиските вулкански области во тоа време биле оддалечени најмалку 400 километри, најверојатен причинител на пожарите биле молњите за време на грмотевични бури.
Наодите покажуваат дека и во топлата клима на доцната креда мочуришните екосистеми можеле истовремено да бидат погодени од чести пожари и да создаваат тресетишта. Таквите средини се важни за климатскиот систем бидејќи растителниот материјал во нив може долгорочно да складира јаглерод.
Студијата е објавена во списанието Communications Earth & Environment.
