Новo истражување дава прв директен доказ дека Голфската струја пред околу 12.900 години се поместила стотици милји на север, за време на наглиот студен период познат како Јунгер Дријас. Наодите се базираат на морски седименти собрани крај источниот брег на Канада и објавени во списанието Nature Communications.
Според тимот од Универзитетскиот колеџ во Лондон, ваквото поместување ја приближило топлата струја до Нова Шкотска и веројатно ги променило локалните морски екосистеми. Во првите неколку векови тоа можело да доведе до затоплување на површинските води за околу 4 до 5 степени Целзиусови, пред подоцна да надвладеат студената вода и морскиот мраз од север.
Истражувачите ја реконструирале древната океанска средина со анализа на микрофосили од фораминифери, мали морски организми чии школки ги зачувуваат хемиските траги на температурата и соленоста на водата. Тие податоци им помогнале да ја следат историјата на океанските струи во периодот кога климата нагло се променила по крајот на последното ледено доба.
Јунгер Дријас траел нешто повеќе од илјада години и во тој период глобалните температури паднале нагло, а на некои места на северната хемисфера падот бил многу поизразен. Научниците сметаат дека причината била слабеење на Атлантската меридионална преносна циркулација, голем океански систем што ја пренесува топлината од тропските предели кон север.
Значењето на студијата е и во иднината: климатските модели предвидуваат дека затоплувањето може да ја ослаби AMOC, што би можело повторно да ја помести Голфската струја кон север и да предизвика сериозни промени во климата и екосистемите на Северен Атлантик. Според авторите, подоброто разбирање на ваквите древни пресврти е клучно за порано препознавање на идни климатски ризици.
