Многу сопственици на миленици го сметаат животното за член на семејството. Кога ќе бидат хоспитализирани, грижата за кучето, мачката или другото животно може да стане сериозна пречка за навремено лекување.
Во труд објавен во New England Journal of Medicine, лекарка од Универзитетот „Емори“ и ветеринар од Државниот универзитет во Охајо предупредуваат дека пациентите понекогаш го одложуваат лекувањето или ја напуштаат болницата спротивно на медицинскиот совет затоа што нема кој да се грижи за нивниот миленик.
Истражувачите посочуваат дека врската меѓу луѓето и животните носи бројни придобивки, меѓу кои намалување на стресот, поголема физичка активност, подобра емоционална стабилност и посилна социјална поврзаност. Затоа, болеста и хоспитализацијата можат истовремено да го загрозат благосостојбата на животното и здравјето на сопственикот.
Едно едноставно прашање во разговорот со пациентот – дали има миленик за кој треба да се грижи – може да открие важна социјална околност. Информацијата би можела да се внесе во медицинската документација, а пациентот да се упати кај социјален работник или координатор за грижа.
Авторите предлагаат болниците да воспостават партнерства со ветеринари, прифатилишта, спасувачки организации, привремени згрижувачки мрежи и други непрофитни служби. Така би можело да се обезбеди привремена грижа за животните додека нивните сопственици се лекуваат.
Според истражувачите, вистинската грижа насочена кон пациентот и семејството треба да го почитува начинот на кој самиот пациент го дефинира семејството. За милиони луѓе, тоа семејство вклучува и животно што ги чека дома.
