Новите истражувања укажуваат дека микропластиките во атмосферата не се само проблем за здравјето и екосистемите, туку и можен фактор што го засилува глобалното затоплување. Според студија објавена во Nature Climate Change, ситните пластични честички што лебдат во воздухот апсорбираат повеќе сончева енергија отколку што досегашните модели претпоставувале.
Најголемо внимание привлекуваат обоените честички. Темни нијанси како сина, црвена и црна можат да апсорбираат значително повеќе светлина од необоената пластика, додека белите честички претежно ја расфрлаат. Истражувачите измериле оптички својства на различни видови пластика, а потоа ги внеле податоците во климатски модел за да проценат колку дополнителна топлина се задржува во атмосферата.
Резултатите покажуваат дека обојените микропластики и нанопластики имаат далеку посилен ефект отколку што се сметало претходно. Според авторите, тие апсорбираат до 74,8 пати повеќе сончева светлина од необоената пластика, а нивниот просечен глобален ефект на затоплување изнесува 0,039 вати на квадратен метар.
Во некои региони ефектот е особено изразен. Во делови од Северниот Пацифик, според студијата, загревањето предизвикано од овие честички може да биде речиси пет пати посилно од локалниот ефект на саѓите. Истражувачите предупредуваат дека микропластиките може да имаат двојна улога: да ја загреваат атмосферата и истовремено да го нарушуваат јаглеродниот циклус.
Ова не значи дека микропластиката одеднаш станува главен климатски фактор, но студијата додава уште еден аргумент дека пластичното загадување има пошироки последици од оние што долго време се истражуваа. Со оглед на тоа што микропластики и нанопластики се пронајдени во воздухот, водата, снегот и во ткивата на живи организми, нивното влијание врз климата сега влегува меѓу важните теми за понатамошни истражувања.
