Технолошкиот напредок во изминатите децении презеде голем дел од физичката и административната работа. Машините за перење, тракторите и компјутерите овозможија работното време постепено да се скрати, па денес многу луѓе не мораат да го поминуваат најголемиот дел од денот во работа.
Сепак, вештачката интелигенција не гарантира дека ќе добиеме повеќе слободно време. Напротив, таа може да го зголеми притисокот врз вработените и да доведе до подолги работни часови.
Една од причините е стравот од автоматизација. Кога работниците се загрижени дека нивните места би можеле да бидат заменети, тие можат да вложуваат дополнителен напор за да покажат дека сè уште се вредни за работодавачот.
Во таквата „трка во место“, времето поминато на работа станува лесно мерлив знак на посветеност. Проверувањето дали некој сè уште е во канцеларија доцна навечер е поедноставно од оценувањето на квалитетот и точноста на сложен проект.
Проблемот е што оваа стратегија престанува да функционира кога сите ќе ја применат. Никој не стекнува вистинска предност, но сите работат подолго. Воведувањето на ВИ може дополнително да ја засили оваа динамика, особено во индустрии како финансиските услуги и информатичката технологија, каде што ризикот од автоматизација се смета за поголем.
Дополнителен притисок создаваат и очекувањата на работодавачите. Бидејќи ВИ може да забрза одредени задачи, менаџерите можат да претпостават дека вработените ќе постигнуваат значително повеќе во истото време. Кога тие очекувања се претерани, резултатот може да биде поголем обем на работа и нејзино засилување.
Промените носат и практични трошоци. Вработените мораат да учат нови алатки, да се приспособуваат на изменети процедури и постојано да следат нови верзии на технологијата. Тоа бара време и енергија, дури и кога крајната цел е поголема ефикасност.
Овој исход не е неизбежен. Ако ВИ се развива и воведува со цел да ги надградува човечките вештини, наместо само да го намалува бројот на работни места, таа може да ја зголеми стручноста и преговарачката моќ на вработените. Така, работниците би можеле полесно да се залагаат за работно време и услови што се усогласени со нивниот живот.
