Иако короната на Сонцето достигнува температури над еден милион степени, во неа често се појавуваат многу постудени структури од плазма, познати како проминенции, со температура околу 10.000 степени. Тие можат да се протегаат илјадници километри и да останат стабилни со недели или месеци.
Нова студија објавена на 22 април 2026 во Nature Astronomy од тим на Институтот Макс Планк за истражување на Сончевиот систем покажува дека нивната долготрајност зависи од прецизна рамнотежа меѓу загуба и дополнување на материјалот. Истражувачите користеле напредни нумерички симулации што, покрај атмосферата, првпат ги вклучуваат и подлабоките, постудени слоеви под видливата површина на Сонцето.
Во моделот, магнетните линии во короната формираат структура со двоен лак и мала „вдлабнатина“ во средината. Токму таму се задржува ладната плазма. Турбулентните процеси во хромосферата периодично исфрлаат ладен материјал нагоре, а дел од жешката коронална плазма се лади и кондензира во истиот регион. Така се надоместува материјалот што постојано „врне“ назад кон пониските слоеви.
Овој пристап попрецизно ја објаснува динамиката на помалите проминенции (до околу 20.000 километри) и ја пополнува празнината во претходните модели, кои најчесто ја опфаќаа само атмосферата. Заклучокот е дека процесите под површината на Сонцето се клучни за разбирање на формирањето и стабилноста на проминенциите.
Резултатите се важни и за прогнозирање на вселенското време. Кога проминенциите стануваат нестабилни, можат да доведат до силни ерупции и облаци од наелектризирани честички што, ако се насочат кон Земјата, предизвикуваат геомагнетни бури со ризик за сателити, енергетски мрежи и комуникациска инфраструктура.
