Долгорочна научна анализа покажува дека топлата длабока океанска вода во Јужниот Океан во последните две децении се проширува и се поместува поблиску до антарктичкиот континентален гребен. Станува збор за т.н. циркумполарна длабока вода, чијшто контакт со ледените платформи може да го забрза нивното топење одоздола.
Истражувањето, објавено во списанието Communications Earth & Environment, е предводено од Универзитетот Кембриџ во соработка со институции од САД. Тимот комбинирал историски мерења од истражувачки бродови со податоци од автономни Argo пловки за да добие поконтинуирана слика за промените во океанот.
Со примена на машинско учење, научниците изградиле месечни реконструкции за последните околу 40 години. Така првпат во набљудувањата јасно се детектира трендот што одамна го предвидуваа климатските модели: потоплата длабока вода постепено се приближува кон Антарктикот.
Ова е важно бидејќи ледените платформи делуваат како природна „брана“ за копнениот мраз. Ако тие ослабат, поголеми количества мраз од внатрешноста можат полесно да се движат кон океанот, што на подолг рок придонесува за раст на морското ниво.
Наодите се вклопуваат и во пошироката слика за глобалното затоплување: најголемиот дел од вишокот топлина завршува во океаните, а Јужниот Океан апсорбира значаен дел од таа енергија. Промените во неговата циркулација не се само регионален проблем, туку влијаат и врз глобалниот транспорт на топлина, јаглерод и хранливи материи.
Според авторите, сценариото што досега се сметаше за можен развој во иднина веќе е видливо во реални податоци. Тоа значи дека следењето на длабоките океански слоеви и антарктичките ледени платформи ќе биде клучно за подобри процени на идните климатски ризици.
