Катастрофален распад на големо тело во главниот астероиден појас можеби стои зад изразено бомбардирање на внатрешниот дел од Сончевиот Систем пред околу 800 милиони години, сугерира ново истражување објавено како препринт на arXiv. Тим предводен од Southwest Research Institute предлага дека распаѓањето на матичното тело на астероидното семејство Еулалија испратило голем број фрагменти кон орбитите на внатрешните планети.
Научниците објаснуваат дека директни геолошки траги од толку стари удари на Земјата тешко се зачувуваат, бидејќи површината на планетата постојано се менува под влијание на тектонски процеси, вулканизам и ерозија. Затоа, Месечината, чија површина е многу постабилна, служи како важен архив на древните судири во Сончевиот Систем.
Според трудот, возраста на големи месечеви кратери и распределбата на ударни стаклести материјали собрани со мисиите „Аполо“ укажуваат на пораст на големи удари токму во тој период. Главното прашање било што би можело да го предизвика тој нагол скок.
Моделите на истражувачите го поврзуваат настанот со распад близу орбитална резонанца со Јупитер, позната како J3:1. Во таква конфигурација, астероид направил три круга околу Сонцето за секој еден круг на Јупитер. Таа зона дејствува како гравитациски излез од астероидниот појас, па фрагментите лесно можат да бидат насочени кон орбити што ги сечат патеките на планетите.
Симулациите покажуваат дека околу половина од парчињата влегле во оваа резонанца речиси веднаш по судирот, што довело до силен бран удари низ внатрешниот Сончев Систем. Дополнителен дел од фрагментите стигнувал таму во следните 100 до 150 милиони години, поттикнат од Јарковскиевиот ефект, односно бавното менување на орбитата поради нееднакво загревање и ладење на телата.
Ако моделот е точен, тогаш на секој голем удар на Месечината би одговарале приближно 20 слични или поголеми удари на Земјата. Истражувачите посочуваат дека таков бран би можел да има пошироки последици, вклучително и врз климата и биосферата на Земјата, а на Марс и врз сеизмичката и вулканската активност. Сепак, овие врски засега остануваат хипотеза што ќе треба дополнително да се проверува со идни анализи.
Студијата засега не нуди конечен доказ, но претставува ново можно објаснување за еден од позагадочните периоди на древно космичко бомбардирање. Ако се потврди, таа би помогнала подобро да се разбере како настани од астероидниот појас можеле да влијаат врз историјата на Земјата, Месечината и Марс.
