Пергаментот од средновековните ракописи не ја зачувал само човечката историја. Ново истражување откри фрагменти од ДНК на вирусот на овчи сипаници во страници стари повеќе од илјада години.
Научниците анализирале генетски податоци од пергаменти изработени од кожа на говеда, овци и кози, главно од централна и западна Европа. Материјалите потекнуваат од периодот меѓу 700 и 1400 година, а траги од вирусот биле пронајдени во 32 пергаментни листови.
Меѓу најзначајните наоди се три страници од познатите Јоршки евангелија, создадени околу 990 година. ДНК била откриена и во Corpus Glossary, латинско-староанглиски речник веројатно изработен околу 800 година. Во еден случај, вирусниот материјал се наоѓал во правен документ додаден стотици години по создавањето на ракописот.
За анализата на вакви вредни документи биле користени минимални количини материјал од површината на пергаментот. Иако кожата при изработката се натопува во варова вода, се чисти и се растегнува, делови од животинската и вирусната ДНК можат да останат зачувани со векови.
Овчите сипаници се многу заразна болест, особено опасна за младите овци. Денес болеста се смета за искоренета во Европа, но сè уште е присутна во делови од Африка и Азија. Истражувањето покажува дека таа била значаен проблем за сточарите уште во средниот век.
Уште постари траги од вирусот биле пронајдени во заби на овци од Евроазиската Степа, стари приближно 3.700 и 3.200 години. Врз основа на овие геноми, истражувачите проценуваат дека вирусот се одвоил од сродните вируси што ги напаѓаат козите и говедата пред околу 5.000 години, иако моделите даваат поширок временски опсег.
Наодите сугерираат дека припитомувањето и ширењето на сточарството можеби создале услови вирусите да преминуваат меѓу различни животински домаќини. Проучувањето на нивната еволуција може да помогне во развојот на подобри мерки за заштита на стадата и во разбирањето на начинот на кој идни патогени би можеле да се приспособат на нови видови.
