Подрачјето познато како Догерленд, денес потопено под Северното Море, некогаш било богато со шуми многу порано отколку што се сметаше досега. Ново истражување предводено од Универзитетот во Ворвик покажува дека таму растеле даб, брест и леска пред повеќе од 16.000 години.
Тимот анализирал древна ДНК од седименти (sedaDNA) во 252 примероци земени од 41 морско јадро долж праисториска јужна река во Догерленд. Резултатите укажуваат дека оваа потоната копнена маса била еколошки поволна и можела да обезбеди засолниште за растенија, животни и веројатно за рани човечки заедници.
Научниците пронашле и траги од родот Pterocarya, сродник на оревот, за кој се мислеше дека исчезнал од северозападна Европа пред околу 400.000 години. Овој наод сугерира дека некои видови преживеале локално многу подолго од претходните процени.
Дополнително, податоците укажуваат дека делови од Догерленд останале над вода и по големи поплавни настани, вклучително и цунамито Сторега пред околу 8.150 години, а некои области веројатно опстанале сè до пред околу 7.000 години.
Откритијата се важни и за археологијата: рано шумско живеалиште во регионот би можело да објасни зошто на британското копно има ограничени траги од најраните мезолитски заедници. Наместо само „копнен мост“ меѓу Британија и Европа, Догерленд сè повеќе се гледа како клучен центар за живот и движење на популациите во постледено-добниот период.
