Потрагата по живот надвор од Земјата одамна се насочува кон ледени месечини како Енцелад и Европа, затоа што под нивната замрзната површина најверојатно се кријат течни океани. Токму таму научниците очекуваат услови во кои би можеле да опстанат микроорганизми. Но ново истражување покажува дека дури и кога ќе се откријат ветувачки хемиски траги, нивното толкување може да биде многу покомплицирано отколку што изгледа на прв поглед.
Во студија објавена во списанието Nature Astronomy, истражувачи развиле рамка што треба да покаже како изгледа хемијата на еден океански свет ако на него нема живот. Намерата е јасна: пред некој сигнал да се прогласи за можна биосигнатура, прво треба да се знае што може да создаде самата геологија.
Една од главните цели е метанот, гас што на Земјата често е поврзан со живи организми. Проблемот е што метан може да се создава и без биологија, преку реакции меѓу вода и карпи, како и преку други геохемиски процеси. Тоа значи дека само откривање метан во подземен океан не би било доволно за цврст доказ за живот.
Тимот го користел Енцелад како пример за тестирање на моделот. Тие следеле како соединенијата и нивните изотопски потписи се движат од карпестото дно, низ океанот, па сè до материјалот што излегува во вселената преку гејзерите на месечината. Посебно внимание било посветено на две можни биосигнатури: јаглеродните изотопи во метанот и таканаречената „ракуваност“ на аминокиселините.
Кај метанот, живите микроби на Земјата често претпочитаат полесен јаглерод-12, па затоа оставаат препознатлив изотопски однос. Сепак, моделот покажал дека на Енцелад дел од геолошките процеси можат да создадат многу слични изотопски потписи. Со други зборови, можно е геологијата да произведе сигнал што лесно би можел погрешно да се протолкува како знак на живот.
Втората трага се аминокиселините, основни градбени елементи на животот. Во биолошките системи тие речиси секогаш имаат иста просторна ориентација, најчесто т.н. леворак облик. Но истражувачите утврдиле дека топлината во океанската средина може со текот на времето да го наруши овој распоред и да ги претвори молекулите во случајна мешавина. Според моделот, тоа би можело да се случи за период од околу 100 до 10.000 години, што значи дека можните биолошки траги може релативно брзо да избледат.
Овој резултат не значи дека потрагата по живот на Енцелад или Европа е помалку важна. Напротив, покажува дека идните мисии ќе мора да пристапат повнимателно и да собираат повеќе видови докази истовремено. Наместо да се потпираат на еден единствен хемиски сигнал, научниците ќе треба да градат поширока слика за околината и за границата меѓу биологија и геологија.
Токму затоа новата рамка е значајна. Таа не открива живот сама по себе, но им дава на истражувачите подобар начин да проценат кога некој сигнал навистина е необичен. Во идните астробиолошки мисии, таков „абиотички почетен праг“ може да биде клучен за да се избегнат прерани и погрешни сензационални заклучоци.
