Епидемијата на вирусот Бундибугјо во Демократска Република Конго и Уганда покажува колку брзо редок патоген може да стане сериозна закана кога дијагностиката и медицинските ресурси се ограничени.
Бундибугјо е филовирус, односно припаѓа на истото семејство како вирусот ебола. Пред најновата епидемија биле регистрирани само два поголеми настани — во Уганда во 2007 година и во Демократска Република Конго во 2012 година.
Според податоците на Светската здравствена организација, до 11 јуни биле потврдени 695 случаи и 138 смртни случаи во двете земји. Епидемијата е поголема од претходните познати избивања и повторно го отвора прашањето колку добро светот е подготвен за ретки, но смртоносни инфекции.
Вирусот може да предизвика тешка хеморагична треска, со силно воспаление, оштетување на крвните садови, неконтролирано крвавење и откажување на повеќе органи. Се пренесува преку директен контакт со телесни течности, што ги изложува на ризик членовите на семејствата, негувателите и здравствените работници.
Почетните симптоми може да личат на маларија, тифусна треска и други почести заболувања. Затоа е неопходно лабораториско тестирање, но во делови од Конго примероците мора да се транспортираат на големи растојанија до референтни лаборатории. Таквите одложувања можат да го забават изолирањето на заразените, следењето на контактите и воведувањето мерки за контрола.
За Бундибугјо сè уште нема лиценцирана вакцина или специфичен лек. Постојат индикации дека вакцини развиени против други филовируси би можеле да обезбедат одредена заштита, но доказите и достапните медицински алатки се ограничени.
Експертите предупредуваат дека подготовката не смее да се ограничува само на патогените што најчесто се следат. Покрај развојот на дијагностички тестови, вакцини и терапии, потребни се координирани системи што можат брзо да реагираат на епидемии што се шират преку граници.
