Нова емпириска анализа објавена во списанието Climate Policy укажува дека климатското финансирање е поврзано со понизок ризик од конфликти поврзани со ресурси во 85 земји во развој. Истражувањето опфаќа повеќе од две децении и дава систематски доказ дека вложувањата за нискојаглероден и климатски отпорен развој имаат и безбедносен ефект.
Авторите посочуваат дека најсилен ефект се забележува кај проекти што го намалуваат водниот стрес и го поттикнуваат развојот на обновлива енергија. Според резултатите, колку е поголем приливот на климатски средства, толку е пониска зачестеноста на ресурсно условени судири, особено внатрешни конфликти од помал обем.
Во трудот се нагласува дека климатските промени го зголемуваат притисокот врз вода, енергија и земјоделство, а тоа може да продлабочи социјално незадоволство и нееднаквост. Затоа, инвестициите во социјална инфраструктура, управување со води, заштита од поплави и климатски отпорно земјоделство се гледаат како механизам што истовремено ја зајакнува отпорноста на заедниците и ја намалува веројатноста за тензии.
Истражувачкиот тим препорачува донаторите и големите фондови да даваат приоритет на подрачја каде што се преклопуваат висока климатска ранливост и ризик од конфликт. Дополнително, се бара посилно локално управување, вклучување на маргинализирани групи и подобри национални капацитети за планирање, спроведување и следење на проектите, за средствата да се користат ефикасно и во нестабилни услови.
За да се намали можноста резултатите да бидат искривени од обратна причинско-последична врска или изоставени фактори, авторите примениле двостепен метод на економетриска анализа (two-stage least squares). Со тоа, заклучокот дека климатското финансирање може да придонесе и за мир и стабилност добива дополнителна статистичка тежина.
