Состојка што природно се наоѓа во црниот сладунец привлече внимание како можен кандидат за идни терапии против воспалителна болест на цревата. Во нова студија објавена во Stem Cell Reports, истражувачи користеле модел на човечко црево создаден од матични клетки за да испитаат како различни соединенија влијаат врз воспаление слично на она кај пациентите со IBD.
Воспалителната болест на цревата е хронична состојба што ги опфаќа нарушувањата како улцеративен колитис и Кронова болест. Таа се поврзува со долготрајно воспаление во дигестивниот тракт, болки во стомакот, дијареја, замор и компликации што значајно го нарушуваат секојдневниот живот. Иако постојат терапии што го смируваат воспалението или го насочуваат имунолошкиот одговор, дел од пациентите не добиваат доволно трајно олеснување.
Клучниот предизвик за развој на нови лекови е да се создаде лабораториски систем што верно ја претставува човечката цревна слузница. Тим предводен од Ју Такахаши од Универзитетот во Токио развил таков модел со помош на матични клетки. Потоа во ткивото предизвикале воспалителна реакција со протеин поврзан со болеста, што довело до воспаление и умирање на цревните клетки.
Со овој систем научниците тестирале околу 3.500 соединенија во потрага по супстанции што би можеле да ги заштитат клетките. Меѓу најизразените кандидати се појавил глициризинот, природна состојка на црниот сладунец. Во лабораторискиот модел тој значително го намалил клеточното оштетување поврзано со воспалителниот процес.
Истражувачите потоа забележале сличен заштитен ефект и кај глувци со состојба слична на воспалителна болест на цревата. Кај животинскиот модел, глициризинот бил поврзан со пониски нивоа на воспаление и помало оштетување на клетките во цревото.
Овие резултати не значат дека црниот сладунец или глициризинот веќе се докажан третман за луѓе со IBD. Потребни се клинички студии за да се утврди дали соединението е ефикасно и безбедно кај пациенти, во кои дози би се користело и какви несакани ефекти би можело да предизвика.
Сепак, студијата покажува дека органоидите и другите модели добиени од матични клетки можат да бидат моќна алатка за откривање нови терапии. Наместо да се потпираат само на класични клеточни култури или животински модели, научниците добиваат начин поблиску да го имитираат човечкото ткиво уште во раната фаза на истражувањето.
