Планетите слични на Земјата можеби мора да бидат најмалку големи колку Марс за доволно долго да ја задржат атмосферата и да создадат услови за развој на животот. Ова го покажува ново компјутерско моделирање на мали карпести егзопланети во населивата зона.
Населивата зона е подрачјето околу ѕвезда каде што температурите би можеле да овозможат постоење течна вода на површината. Сепак, планетите во оваа зона се изложени на ѕвездено зрачење и ѕвездени ветрови, кои постепено можат да ја однесат атмосферата во вселената.
Тимот предводен од планетарната научничка Мишел Хил од Универзитетот на Калифорнија во Риверсајд симулирал планети со различни големини и состави. Моделот следел како атмосферските гасови се губат под влијание на ѕвездата и како вулканите ослободуваат нови гасови, особено јаглерод диоксид.
Резултатите покажуваат дека планета со околу 80 проценти од ширината на Земјата може долгорочно да ја одржи атмосферата. Во одредени услови, долната граница би можела да биде околу 60 проценти од Земјиниот радиус — приближно големината на Марс.
Помалите светови имаат послаба гравитација и обично послаби магнетни полиња, па потешко ги задржуваат гасовите. Дополнително, нивната внатрешност се лади побрзо, што ги запира вулканските ерупции порано и го намалува надополнувањето на атмосферата.
Важен фактор е и количината јаглерод во мантијата. Планетите со повеќе јаглерод можат подолго да ослободуваат јаглерод диоксид преку вулканска активност, со што делумно го надоместуваат атмосферското губење.
Овие сознанија можат да им помогнат на астробиолозите да го стеснат изборот на егзопланети за понатамошно набљудување. Наместо сите планети во населивата зона да се сметаат за подеднакво ветувачки, големината, составот и способноста за одржување атмосфера би можеле да бидат клучни критериуми во потрагата по биопотписи.
