Микроорганизмите во почвата би можеле да помогнат во проценувањето на нејзиното здравје и складирањето јаглерод многу години пред промените да станат видливи со традиционалните мерења. Ова го покажува ново истражување на Универзитетот на Северна Каролина, спроведено во соработка со Универзитетот „North Carolina A&T;“ и Универзитетот Емори.
Научниците ги испитувале активноста на ензимите, количината на живата микробна биомаса, остатоците од угинатите микроби — познати како некромаса — и микробната респирација. Овие показатели служат како посредни мерки за следење на промените во јаглеродниот циклус на почвата.
Кога микробите разградуваат органски материјал, тие ослободуваат ензими и дел од јаглеродот го користат за сопствен раст. Друг дел се ослободува во атмосферата преку респирација, а по нивното угинување преостанатиот материјал може да остане стабилно врзан за минералите во почвата. Така, микробната некромаса придонесува за создавање долгорочен резервоар на јаглерод.
Истражувањето било спроведено во агрошумски системи со пекан и лоблоли бор, комбинирани со различни мешавини покривни култури и различен интензитет на обработка на почвата. Системите со пекан имале поголема вкупна микробна биомаса. Причината, според истражувачите, е што широките листови на пеканот полесно се разградуваат од игличките на борот, со што поинаку влијаат врз микробната активност и респирацијата.
Видот на дрвото и изборот на покривни култури влијаеле и врз активноста на ензимите, што укажува на рани промени во кружењето на хранливите материи. Од друга страна, не биле забележани значајни разлики меѓу минималната и обработката без орање во показателите поврзани со почвениот јаглерод. Тоа сугерира дека минималната обработка може да се задржи поради други придобивки, како што е намалувањето на плевелите, без да се попречи акумулацијата на јаглерод.
Резултатите покажуваат дека живите и угинатите микроби можат да бидат корисни рани индикатори за здравјето на почвата. Со нивно следење, земјоделците и научниците би можеле побрзо да проценат кои регенеративни практики имаат најголем потенцијал за подобрување на структурата, биолошката активност и складирањето јаглерод.
Студијата „Soil Carbon Cycle Proxies in a Regenerative Land Management System“ е објавена во списанието Journal of Natural Resources and Agricultural Ecosystems.
